Wolontariat dla Polaków z Wędziagoły jest ważną wartością. Wykonują oni różne prace bez wynagrodzenia, kierując się mądrością Pisma Świętego i katolickim stylem życia. Wszystko to jest dla nich nie tylko interesujące, ale i pełne sensu. Lata poświęcone wolontariatowi są cenione i stanowią powód do dumy.
Potwierdza to kolejne wydarzenie na starym cmentarzu w Węndziagole, gdzie wiekowe drzewa czasami zagrażają nagrobnym pomnikom. Potężne korzenie starej lipy podniosły i przewróciły stojący obok piękny pomnik z różowego szwedzkiego granitu, wzniesiony ponad sto lat temu. Napis na nim głosi, że spoczywa tu Emilia Bolcewicz, która zmarła w 1916 roku w wieku zaledwie dziewiętnastu lat.

To jeden z wielu przypadków, kiedy walące się drzewa niszczą nagrobki na tym cmentarzu. Jak zawsze, tak i tym razem Polacy z Węndziagoły zareagowali wrażliwie i postanowili nie pozostawać obojętni: pomnik trzeba odbudować, aby nie zniknął, jak wiele innych zniszczonych.
Wszystkie koszty związane z odbudową pomnika wielkodusznie pokryła wieloletnia wolontariuszka, szczególnej wdzięczności warta Zofia Pilypienė. Wylano nowe fundamenty, wzmocniono poszczególne części metalowymi elementami. Odłamany granitowy krzyż został naprawiony poprzez umieszczenie w nim metalowego rdzenia i sklejenie specjalnym klejem. Takie prace zawsze wymagają niestandardowych rozwiązań i dużej staranności, jednak udało się je pomyślnie zakończyć.
Polacy z Węndziagoły wraz z inicjatorką i sponsorką Zofią Pilypienė cieszą się, że udało się uratować kolejny cenny, stuletni pomnik, upamiętniający miejsce wiecznego spoczynku naszej rodaczki Emilii Bolcewicz. Robiliśmy i nadal robimy dobre uczynki, chcemy to kontynuować, bo czynienie dobra daje radość i sens. Zachęcamy innych, aby spróbowali – naprawdę warto.